Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου
Οι εταίρες βρίσκονταν στην κορυφή των εκδιδόμενων γυναικών. Δεν περιορίζονται στο να προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες, με την ίδια τη λέξη «εταίρα»
να σημαίνει «σύντροφος». Στις περισσότερες περιπτώσεις διέθεταν ευρεία
μόρφωση και μπορούσαν να λάβουν μέρος σε συζητήσεις καλλιεργημένων
ανθρώπων, για παράδειγμα στα συμπόσια. Αποτελούν τις μοναδικές γυναίκες
στην αρχαία Ελλάδα, με εξαίρεση τις Σπαρτιάτισσες,
που απολάμβαναν την ανεξαρτησία τους και μπορούσαν να διαθέτουν
προσωπική περιουσία. Ένα τέτοιο είδος παλλακίδας δεν πληρωνόταν για κάθε
συνέρευση, αλλά έπαιρνε δώρα από τους «εταίρους» και τους «φίλους» της ώστε να ζει μια άνετη ζωή. Παρόμοια χαρακτηριστικά έχουν οι γκέισες στην ιαπωνική παράδοση αλλά διαφέρουν στο ότι οι τελευταίες δεν συνάπτουν ποτέ ερωτικές σχέσεις με τους πελάτες τους.
Στα αρχαϊκά χρόνια κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα πλήθος μύθοι (ή αἶνοι),
φανταστικές, σύντομες και διδακτικές ιστορίες με ζώα (καμιά φορά και με
ανθρώπους, θεούς, φυτά, ή και άψυχα αντικείμενα). Η παράδοση τους
αποδίδει στον Αίσωπο, θρυλικό πρόσωπο που υποτίθεται ότι έζησε τον 6ο
π.Χ. αιώνα. Σύμφωνα με τον Βίο του, ο Αίσωπος ήταν δούλος από τη Φρυγία, στοιχείο που συμφωνεί με την ανατολική, όπως πιστεύουμε, προέλευση των μύθων.
Διάσημο μαρμάρινο άγαλμα της ελληνιστικής εποχής, το οποίο βρέθηκε
την άνοιξη του 1820 σε αγροτική περιοχή της Μήλου. Είναι από Παριανό
μάρμαρο, έχει ύψος 2,02 μ. και χρονολογείται γύρω στο 130-100 π.Χ.
Παριστάνει την Αφροδίτη, παρότι αρχικά κάποιοι θεωρούσαν ότι μπορεί να
παριστάνει και την Αμφιτρίτη. Βρέθηκε ακρωτηριασμένο. Εικάζεται ότι η
θεά στο αριστερό της χέρι κρατούσε μήλο ή καθρέφτη ή ότι με τα δύο χέρια
της κρατούσε την ασπίδα του Άρη. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι δεν έκανε
τίποτε από αυτά και ότι ήταν έτοιμη να λουστεί. Για τα χέρια της υπάρχει
ο μύθος ότι έσπασαν πάνω σε καβγά Γάλλων αρχαιολόγων και Ελλήνων κατά
τη μεταφορά του αγάλματος, αλλά αυτό δεν ευσταθεί, γιατί το έργο είχε
βρεθεί εξαρχής δίχως τα χέρια. Εκείνο που πιθανόν αληθεύει είναι ότι
τμήματα των χεριών είχαν βρεθεί σε διάφορα σημεία και ότι το αριστερό
κρατούσε μήλο, αλλά χάθηκε κατά τη μεταφορά ή ότι επάνω στη συμπλοκή,
κάποια από αυτά τα κομμάτια που συνόδευαν το γλυπτό (όπως το αριστερό
χέρι) έπεσαν στη θάλασσα από τα βράχια και χάθηκαν για πάντα.
Σεμιναριακό εργαστήριο (περιορισμένος αριθμός θέσεων – συμμετοχή μέσω αίτησης)
7-8 Φεβρουαρίου 2026, ώρες 11.00-15.00
Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5 Πλάκα, Αθήνα
