Ο χρόνος για το λαϊκό άνθρωπο είναι η εμπειρία του, δηλαδή οι εργασίες
που πρέπει να γίνουν σε κάθε στιγμή του έτους στο πλαίσιο της σχέσης της
κάθε τοπικής κοινωνίας με το φυσικό περιβάλλον και της ένταξής της στο
γενικότερο οικονομικό σύστημα. Για παράδειγμα οι μαστόροι της Ηπείρου
και της Δυτικής Μακεδονίας που αναχωρούσαν μετά το πέρας της Αποκριάς
και των χειμερινών γιορτών προς ανεύρεση εργασίας ονόμαζαν το ταξίδι
μαρτιάτικο αλλά και σαρακοστιανό, καθώς διαρκούσε μέχρι το Πάσχα στην
περίπτωση που η περιοχή της εργασίας τους δεν ήταν πολύ απομακρυσμένη.
Το Πάσχα, βρίσκεται στο μεταίχμιο μετάβασης στον ετήσιο κύκλο του χρόνου
από μια εποχή σε μια άλλη. Ως συμβατικό όριο αποτελεί σημαντική στιγμή
της χρονιάς για τους αγροτοποιμενικούς πληθυσμούς.
