Ηρωολατρεία

 

Κάθε τόπος  διαμόρφωνε τη δική του μυθική γενεαλογία. Στην κορυφή του γενεαλογικού δέντρου -ή πολύ κοντά στην κορυφή- βρίσκεται κάποιος θεός, συνήθως ο Δίας, ο οποίος εμπλέκεται σε μια ιστορία έρωτα με θνητή γυναίκα, με οδυνηρές συνέπειες για την ίδια, είτε γιατί ο πατέρας της δεν πιστεύει ότι υπαίτιος της εγκυμοσύνης είναι ένας θεός, είτε γιατί φοβάται ότι ο εγγονός θα του πάρει την εξουσία ή θα τον σκοτώσει. Από την ένωση αυτή συνήθως προκύπτει ένας γιος, ο οποίος πολλές φορές φυγαδεύεται από τη μητέρα, προκειμένου να σώσει το παιδί, ή φεύγει και η ίδια μαζί του ή τη διώχνει ο πατέρας της. Το παιδί μεγαλώνει μακριά, συνήθως στην ύπαιθρο και συνήθως από άνθρωπο που ανήκει στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. 

Σύγκριση πολιτειακών οργάνων Αθήνας- Σπάρτης

 

Για να συγκρίνουμε έστω συνοπτικά τα πολιτειακά όργανα Αθήνας και Σπάρτης, θα πρέπει πρώτα να εξετάσουμε την ιδιότητα του πολίτη και πως αυτή εφαρμοζόταν στην δημοκρατική Αθήνα και στην ολιγαρχική Σπάρτη.[1]Η ζωή του Σπαρτιάτη που από την ηλικία των επτά ετών και μέχρι το εξηκοστό έτος της ηλικίας του ανήκε στον στρατιωτικό μηχανισμό της πόλης,[2]εφαρμόζοντας στην πράξη το πρότυπο του οπλίτη- πολίτη,[3]ήταν πολύ διαφορετική από του Αθηναίου, που η ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη του εξασφάλιζε, θεωρητικά τουλάχιστον, μια σειρά προνομίων και την κατάληψη μιας σειράς αξιωμάτων.[4]

Πόλεις και αποικίες

Ο Όμηρος περιγράφει την πόλη των Φαιάκων στο όριο του πραγματικού και του φανταστικού· πλησιέστερα στο φανταστικό. Την αποκαλεί Σχερία, παρόλο που προτιμά να κάνει λόγο για τους κατοίκους της ή για τον δήμο των Φαιάκων. Εξηγεί ότι οι Φαίακες κατοικούσαν κάποτε κοντά στους Κύκλωπες, αλλά επειδή, ισχυρότεροι εκείνοι, τους έβλαπταν συχνά, ξεσπιτώθηκαν και αναζήτησαν νέο τόπο, παράμερα από τους άλλους, στο έσχατο όριο του πολυκύμαντου πελάγους.