Μεταπολεμική Πεζογραφία

 

Το πρώτο πράγμα που θα είχε να επισημάνει κανείς στην ελληνική πεζογραφία των χρόνων 1949-1967 είναι ασφαλώς η έντονη πολιτικοποίησή της. Τι το φυσικότερο ανάμεσα σ’ έναν εμφύλιο και σε μια δικτατορία; Με λίγα λόγια, ό,τι είχε φανερωθεί ως άμεση εμπειρία από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, μέσα στη δεκαετία του 1950 αποκτά καθαρότερο πολιτικό περίγραμμα. Αλβανία, Κατοχή, Αντίσταση, Εμφύλιος πόλεμος: να οι τέσσερις θεματικοί πυρήνες που τροφοδοτούν σημαντικά, όχι μόνο το έργο της λεγόμενης Πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, αλλά ακόμη και το έργο της Γενιάς του ’30. Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Ιδεολογική υπερφόρτιση (έτσι το είχα ονομάσει παλαιότερα), είναι κατανοητό όσο και αναμφισβήτητο: απορρέει από το σύνολο των μεταπολεμικών συνθηκών.

[…]

Αλέκος Κοντόπουλος ένας πρωτοπόρος της αφαιρετικής ζωγραφικής

Η αφαίρεση, η απομάκρυνση από τον αισθητό κόσμο και την αναπαράστασή του στη ζωγραφική επιφάνεια, η αυτονόμηση της ζωγραφικής γλώσσας, ως το σημείο που να μην παραπέμπει πουθενά, παρά μόνο στον εαυτό της, είχαν ήδη ιστορία μισού αιώνα στην ευρωπαϊκή ζωγραφική, όταν τελικά έκαναν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα. Πατέρας της ανεικονικής τέχνης θεωρείται ο Καντίνσκυ ο οποίος πραγματοποίησε το κρίσιμο άλμα το 1910.

Μεταπολεμική Γλυπτική. Τάκης Βασιλάκης

Ο καλλιτέχνης που περισσότερο, ίσως απ' όλους ένιωσε την ανάγκη να συνδέσει την τέχνη με την επιστήμη, προωθώντας τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας στο καθαρά καλλιτεχνικό πεδίο ήταν ο Παναγιώτης (Τάκης) Βασιλάκης. Ένας αυτοδίδακτος, μα εφευρετικός καλλιτέχνης με ιδιοφυείς συλλήψεις στο χώρο της έρευνας και της τεχνικής, που μέσω του εικαστικού γίγνεσθαι οι συνθέσεις του αποκτούν πανανθρώπινη αξία και διαχρονικότητα.

Μεταπολεμική ποίηση

Η μεταπολεμική ποίηση ξεχωρίζει από την προηγούμενη ποιητική γενιά σε πολλά. Διαλέγω παρακάτω διακριτικούς της χαρακτήρες, που ο συνδυασμός τους οδηγεί ίσως σε αναγνώριση ενός ποιητικού προσώπου: