Κατά τον Αριστοτέλη η Κωμωδία ως θεατρικό είδος είχε εξελιχτεί ἀπό τῶν ἐξαρχόντων τὰ φαλλικά (Ποιητ. 1449a), δηλαδή από τους επικεφαλής στις διονυσιακές φαλληφορίες, όπου οι ξωμάχοι λιτάνευαν στα χωράφια μεγάλα ομοιώματα φαλλών, πιστεύοντας ότι έτσι γονιμοποιούν τη γη και προάγουν την καρποφορία. Ο φαλλός διατηρήθηκε ως απαραίτητο μέρος της σκευής των υποκριτών, όπως και τα άσεμνα λόγια και έργα που φυσικό ήταν να συνοδεύουν παρόμοιες εκδηλώσεις.