Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης

Το ποίημα Ανακάλημα της Κωνσταντινόπολης ανήκει στους θρήνους, δηλαδή στα ποιήματα με θέμα την άλωση της Πόλης (ή και την άλωση άλλων αστικών κέντρων) από τους Οθωμανούς, η οποία συνέβη στις 29 Μαΐου του 1453. Κάποια κοινά στοιχεία που συναντώνται σε αυτή την κατηγορία των στιχουργημάτων είναι ο θρήνος για την απώλεια της πόλης, η αφήγηση των τελευταίων γεγονότων πριν από την πτώση, η αναφορά στον τελευταίο αυτοκράτορα, η περιγραφή των λεηλασιών, η αναφορά των αιτίων της άλωσης, η επίκληση των ευρωπαϊκών λαών για βοήθεια και η δυνατότητα απελευθέρωσης με τη βοήθεια του Θεού και τον αγώνα των Ελλήνων (Ζώρας 1956, 37).

Ζήνων ο Κιτιεύς

Κάποιοι έλεγαν ότι η αιτία που ο Ζήνων στράφηκε στη φιλοσοφία ήταν ένας χρησμός του μαντείου των Δελφών. Ρώτησε τον θεό τι πρέπει να κάνει για να ζήσει μια άριστη ζωή, και η Πυθία τού αποκρίθηκε ότι πρέπει να συναναστρέφεται με τους νεκρούς. Ο Ζήνων έπιασε το υπονοούμενο - ή, τουλάχιστον, έτσι νόμισε. Δεν έγινε γιατρός ούτε νεκροθάφτης, δεν αυτοκτόνησε ούτε έγινε μέντιουμ. Έγινε φιλόσοφος, για να επικοινωνήσει με το πνεύμα και το γράμμα των αρχαίων σοφών.

Το ενδιαφέρον για τις ελληνικές αρχαιότητες και ο ρόλος του Έλγιν

«Στο  οδοιπορικό μου είχα συχνά την ευκαιρία να μιλήσω για τον λόρδο Ελγίνο. Όπως είπα, του χρωστάμε την καλύτερη γνωριμία της Πνύκας και του τάφου του Αγαμέμνονα. Συντηρεί επίσης ο Ελγίνος στην Ελλάδα κάποιον Ιταλό που επιχειρεί ανασκαφές, και που ανακάλυψε μάλιστα, όσο έμεινα στην Αθήνα, κάποιες αρχαιότητες, που δεν τις είδα. Αλλά ο λόρδος Ελγίνος έχασε τις τιμές για όσα έκαμε με το να λεηλατήσει τον Παρθενώνα. Θέλησε ν' αρπάξει τ’ ανάγλυφα του διαζώματος. Και, για να τα καταφέρει, χρησιμοποίησε Τούρκους εργάτες, που στην αρχή σπάσαν το επιστύλιο, γκρέμισαν τα κιονόκρανα κι ύστερα, αντί να βγάλουν τις μετόπες από τις εγκοπές τους, οι βάρβαροι αυτοί βρήκαν πως θα τέλειωναν πιο γρήγορα σπάζοντας τον θριγκό.

Ο ώριμος ρυθμός στην γλυπτική

Ο ναός του Δία στην Ολυμπία, αποτελεί το χαρακτηριστικότερο δείγμα αρχιτεκτονικής της γενιάς του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας. Είναι δωρικός περίπτερος, αμφίστυλος εν παραστάσι ναός. Τα δύο αετώματα έφεραν εναέτιες συνθέσεις που αποτελούν σημαντικά δείγματα του «αυστηρού ρυθμού», τον πρόναο και τον οπισθόδομο κοσμούσαν ανάγλυφες μετόπες.

Τα Ανθεστήρια

Τα Ανθεστήρια ήταν μεγάλη αρχαία ελληνική ετήσια εορτή προς τιμήν του Θεού Διονύσου, η οποία τελούνταν στην Μεσόγειο και σε πολλές Ελληνικές πόλεις. Τα Ανθεστήρια φέρονται επίσης με τη γενικότερη ονομασία «Διονύσια».