Η Ιλιάδα είναι το έπος στο οποίο η παρουσία των γυναικών είναι παραπληρωματική σε σχέση με την παρουσία και τη δράση των ανδρών, παρόλο που η αιτία της ιλιαδικής σύρραξης είναι η αρπαγή μιας ωραίας γυναίκας και η αιτία της ομηρικής Ιλιάδας επικεντρώνεται στη διαμάχη που ξεσπά για την κατοχή μιας άλλης ωραίας γυναίκας. Καθώς όμως τα κλέα ανδρών είναι το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η δράση του ομηρικού έπους είναι φανερό ότι απομένει λίγος χώρος για να καταληφθεί από την παρουσία των γυναικών, όπως συμβαίνει μερικές δεκαετίες αργότερα στην Οδύσσεια. Μέσα, όμως, σε αυτό το κατεξοχήν ηρωικό έπος βρίσκουμε μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές συζυγικής αγάπης της αρχαιοελληνικής γραμματείας: αυτή του Έκτορα και της Ανδρομάχης. Η σκηνή διαδραματίζεται έξω από τα όρια του οίκου, του παραδοσιακού γυναικείου χώρου, στα τείχη της πολιορκημένης πόλης στα οποία καταφθάνει αλαφιασμένη (μαινομένῃ ἐϊκυῖα, Ζ 389) η Ανδρομάχη, επειδή μαθαίνει ότι οι Τρώες πιέζονται από τους Έλληνες. Σε αυτά τα ίδια τείχη φτάνει και ο Έκτορας, ο οποίος έχει διατρέξει σχεδόν όλη την πόλη για να βρει τη γυναίκα του. Η εναγώνια αναζήτηση του ενός από τον άλλο δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα που χαρακτηρίζει τη συνάντηση.