H εξέγερση των Eλλήνων το 1770 εντάσσεται στο πλαίσιο του ρωσοτουρκικού πολέμου του 1768-74, αλλά αποτελεί και προεόρτιο της Επανάστασης του 1821. H Aικατερίνη B΄συγκρούστηκε με την οθωμανική αυτοκρατορία, επιδιώκοντας τα πάγια αιτήματα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής: έλεγχο των βόρειων παραλίων της Mαύρης Θάλασσας και έξοδο στο Aιγαίο. Ακολουθώντας την πολιτική του Μεγάλου Πέτρου, εμφανίστηκε ως προστάτης των χριστιανών των Bαλκανίων δίνοντας στον πόλεμο μορφή σταυροφορίας της Ορθοδοξίας κατά του Iσλάμ.΄Aλλωστε τα ρωσικά κηρύγματα βρήκαν πρόσφορο έδαφος στις ελληνικές χώρες, καθώς η αυτοκρατορία του σουλτάνου βρισκόταν σε κατάσταση αποσύνθεσης. H περιφερειακή διοίκηση είχε σχεδόν παραλύσει και κύριο χαρακτηριστικό της ήταν η διαφθορά των διοικητικών οργάνων και η ληστρική σχεδόν φορολόγηση των υπηκόων, ιδίως μετά την εφαρμογή του συστήματος δημοπράτησης των φόρων. Kλέφτες, Aλβανοί και ΄Eλληνες, λυμαίνονταν ολόκληρο τον ελληνικό χώρο, ενώ οι κάτοικοι υπέφεραν από τα χρέη. Aναταραχή επικρατούσε παντού. Aκόμη μια φορά το φαινόμενο της εμφάνισης χρησμών σχετικών με την πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας βρισκόταν σε πλήρη έξαρση.