Την
αυτοκρατορική περίοδο η ελληνική παιδεία λειτούργησε ως ενοποιητικό στοιχείο
για το ανατολικό μέρος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κάτοχοι της ελληνικής
παιδείας και του ελληνικού πολιτισμού ήταν οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις που
κατείχαν και τα δημόσια αξιώματα. Χαρακτηριστική τάση της περιόδου είναι η
στροφή προς την πνευματική δημιουργία των κλασικών χρόνων (κλασικισμός)[1].
Μέσω του κλασικισμού διασώθηκε η παράδοση του ελληνικού πολιτισμού χωρίς ωστόσο
να αποφύγει τις αρνητικές συνέπειες όπως την έλλειψη πρωτοτυπίας[2].